Sneeuwschoen hike tussen Noorse reuzen

Na een vroege vlucht naar Oslo ontmoeten we elkaar op het vliegveld. Hier wacht een taxibusje op ons.
Door een besneeuw winterlandschap rijden we naar het einde van de weg: Tyin. Hier stappen we over op een sneeuw mobiel. Een oude en vertrouwde manier om je te kunnen verplaatsen door ruige omstandigheden. We zitten overdekt maar fris kan het zeker zijn. De rit brengt ons naar de Fondsbu hut. Deze is gelegen aan het Bygdin meer: nu een grote sneeuwvlakte.
Hier gaan we ons installeren voor twee nachten.

De beklimming van Skjenegge in Jotunheimen is een uitdagende tocht. Op weg naar  de voet van de berg biedt het winterlandschap een panoramisch uitzicht op besneeuwde toppen en bevroren meren. We maken kennis met het materiaal, het landschap en de weersomstandigheden. Vandaag gaan we ook oefenen met de lawine uitrusting. Het is belangrijk dat je weet hoe dit werkt.

De route slingert omhoog langs licht steile hellingen en door besneeuwde valleien. De sneeuwschoenen bieden grip op de ijzige stukken, maar het blijft een fysieke uitdaging om door te ploeteren in de losse sneeuw. Naarmate we hoger klimmen, wordt het uitzicht spectaculairder. De pieken rijzen als witte reuzen rondom je op. Na een inspannende klim bereiken we de top waar een weids uitzicht wacht en de ijzige wind een gevoel van vrijheid geeft.

Voor ons ligt een stevige tocht door een besneeuwde wildernis. Het landschap is uitgestrekt en stil. De route voert ons over zacht glooiende heuvels en door brede dalen, met af en toe een steilere klim. We nemen met regelmaat korte pauze om iets te drinken en te eten en om ons heen te kijken en het landschap op ons te laten werken. We volgen de markeringen op de route zorgvuldig, zodat we niet verdwalen. De sneeuw is soms diep en vergt een gelijkmatig ritme. Na heerlijke uren zien we de contouren van de Olavsbu hut opdoemen, een teken dat onze tocht bijna ten einde is en we ons kunnen voorbereiden op de avond.
Mocht het meer bevroren zijn, dan zullen we een gat moeten maken om met emmers water te halen. Deze onbemande is het meest avontuurlijk van de hutten.

We vertrekken vroeg met heldere en koude lucht. De sneeuw kraakt zacht. Het geluid van onze ademhaling mengt zich met de stilte om ons heen. De bergen met hun contouren steken scherp af tegen de bleke hemel. We volgen de beek, die onder een dikke laag ijs verborgen ligt. Onze route slingert door een brede vallei en over bevroren meertjes.

We klimmen langzaam hoger. Als er goede omstandigheden zijn bereiken we een graat waarover we een kilometer lang genieten van het uitzicht, voordat we weer de afdaling inzetten. Om ons heen dansen schaduwen van voorbijtrekkende wolken. Terug in de beschutting van de hut, genieten we van warmte en een avond vol verhalen.

Vandaag maken we de indrukwekkende doorsteek naar de Gjendebu hut. We bewegen ons langzaam omhoog door het besneeuwde landschap, met uitzicht op de omliggende bergen zoals Rauddalseggi. Dan komen we bij het Rauddalsvatnet, waar we even pauzeren om van de omgeving te genieten.

We vervolgen onze weg langs de rand van het meer, over bevroren sneeuwvelden, en klimmen vervolgens richting diverse kleine gletsjergebieden. Toppen hier komen ruim boven de 2000 meter uit. De frisse lucht en het knisperende geluid van de sneeuw onder onze voeten geven een prettig ritme.

We dalen af richting het Gjende meer. Na lange en eenzame uren bereiken we uiteindelijk de Gjendebu hut, waar we opwarmen en terugkijken op een prachtige dag.
De luxe van deze bemande hut is aangenaam.

Vandaag klimmen naar de prachtige Memurutunga-vlakte. Hier, hoog boven de boomgrens, voelen we ons even alleen op de wereld, omringd door de stille pracht van besneeuwde hellingen.

Tijdens onze wandeling horen we verhalen over de Noorse legende van de jotnar, reuzen die volgens oude verhalen deze bergen zouden bewonen. De Memurutunga zou een van hun ontmoetingsplekken zijn geweest, een plek waar ze hun krachten testten in duistere winters. Terwijl de zon boven de bergen uitkomt, kunnen we ons bijna voorstellen hoe ze hier ronddwaalden.

De recente geschiedenis leert ons over de pioniers van de Noorse bergsport die hier in de 19e eeuw hun eerste expedities organiseerden. Ze gebruikten de Gjendebu hut als uitvalsbasis. Hun ervaringen legden de basis voor de moderne bergsport in Noorwegen.

Terwijl we verder over de vlakte trekken, voelen we de kracht van de natuur en de historie van deze bijzondere plek. Het is alsof de tijd hier stil heeft gestaan, en wij mogen even deel uitmaken van dit eeuwenoude landschap.

Op deze laatste wandel dag hopen we de balans op te kunnen maken qua dieren die we hebben gezien of waarvan we sporen hebben kunnen volgen.  Zo zijn er de poolvossen, die zich slim weet aan te passen aan deze ijzige omgeving. Of de grotere hoefafdrukken van rendieren, die grazen op de zeldzame plekken waar de sneeuw niet te dik is. Boven ons cirkelen raven, op zoek naar een gemakkelijke maaltijd.

Na een stevige klim bereiken we een open vlakte, waar de sneeuw met elke stap dieper lijkt te worden. Hier en daar steken de bessenstruiken boven de sneeuw uit, een winterse snack voor de sneeuwhoen.

Langzaam maar zeker naderen we de Fondsbu hut, een kleine oase van warmte midden in de ijzige leegte. Wij kennen deze plek en zijn enerzijds blij om over te zijn. Maar het markeert ook het eind van een prachtige week. De gedachte aan een knapperend haardvuur geeft ons de energie voor de laatste meters van deze avontuurlijke tocht.

We zullen vroeg de sneeuw mobiel pakken. De oversteek naar Tyin zal ongetwijfeld anders zijn dan de heenweg. Als is het maar dat we vol indrukken en verhalen zijn nu. In Tyin staat de bus klaar die ons naar het vliegveld in Oslo rijdt. Mijmerend nemen we de laatste besneeuwde landschappen in ons op.