Naar de bronnen van de Rijn

We spreken om 8.30 uur af op het station Rabius-Surrein, en we gaan even later met een bus naar de startplek. Via het groene en waterrijke dal met de onuitspreekbare naam Val Sumvitg winnen we te voet heel geleidelijk hoogte. Voortdurend horen en zien we één van de bronnen van de Rijn: de Rein da Sumvitg die begint op de hoogvlakte Plaun la Greina, waar we morgen zullen lopen. Na een pauze op prachtige gladgeslepen rotsplaten waar de Rijn overheen bruist, gaan we steiler omhoog. Op een gegeven moment zien we de hut waar we vannacht zullen verblijven. Voor de liefhebbers en als er voldoende tijd is kunnen we na aankomst en inkwartieren nog een uitstapje naar de Pass Diesrut maken; over de recent gebouwde 65m lange en spectaculaire hangbrug bereiken we de pas, die ons zicht biedt op het tweede brongebied van de Rijn dat we vandaag waarnemen.

Na de flinke klim van gisteren hebben we vandaag beduidend minder hoogtemeters te overwinnen om de volgende hut te bereiken. We beginnen de dag met een doorsteek over de Greina hoogvlakte: een 6km lang en 1km breed gebied vol waterstroompjes en vochtminnende flora. De hoogvlakte is door de Zwitsers geclassificeerd als gebied 'van nationale betekenis'. Op Passo de la Greina stappen we Ticino binnen, het Italiaans sprekende deel van Zwitserland. Passo de la Greina maakt deel uit van de Europese waterscheiding: alle druppels water tot de pas wateren af in de Noordzee, en als we de pas over zijn bevinden we ons in het afwateringsgebied van de Adriatische zee. 8km na vertrek komen we al aan in onze hut voor de komende nacht. Na een slok en een hap kunnen degenen die willen nog een mooie middagwandeling maken naar een hoge pas in de Alpiene waterscheiding op de Fuorcla Sura da Lavaz (2704m): 500m omhoog en omlaag over 5km.

Vandaag lopen we langs mooie watervallen die afwateren naar de Po, door bloemrijke alpenweides vol met marmotten, en door larixbossen naar onze volgende hut. De geologie bovenin dit dal is indrukwekkend. De kleurrijke lagen zijn verticaal op hun kant gezet! Wie weet zien we daarboven ook nog de gieren in de lucht hun rondjes draaien. We kunnen lunchen bij een typisch Italiaanse trattoria op het zon beschutte terras voordat we beginnen aan de lange stijging naar de hut. In deze hut verblijven we twee nachten. Heel fijn, want de huttenwaarden zijn super aardig, en het uitzicht vanaf het terras is erg mooi.

Gisteren was een pittige dag en morgen zal qua stijgen en duur nog langer zijn, dus degenen die het lichaam even wat rust willen gunnen kunnen lekker bij de hut blijven. Wie mee wil kan dat doen met een lichte rugzak. De dagtocht brengt ons deels door ongebaand terrein naar de hoogste top van onze reis, de Cima di Garina, die zich  op de alpiene hoofdwaterscheiding bevindt. Heel bijzonder om te bedenken dat de waterdruppels voor je uiteindelijk via de Rijn in de Noordzee terecht komen, maar als ze een meter achter je vallen via de Po in de Adriatische Zee eindigen! Vanaf de top hebben we een prachtig uitzicht. Een andere padloze route brengt ons terug bij het Lago Retico. Hopelijk waait het niet te hard en kunnen we pootjebaden!

Een licht stijgend pad brengt ons naar de 450m hoger liggende Passo di Gana Nera. Een bijzonder suggestief landschap vol met kleur. Hoe komen die zwarte blokken steen op de pas? We vervolgen ons pad dat 500m afdaalt naar de Lukmanierpas. Na de pas stijgen we naar het Val Cadlimo, over een klein paadje met enkele passages met ketting. Na een blokkenveld lopen we het dal zelf in, een zeer lang dal, met halverwege een yurt. Die past volledig in het landschap, alsof we in Mongolie lopen! Het venijn zit hem in de staart: het laatste stukje naar de hut moeten we nog even steil omhoog. Vlak onder de hut staan we stil bij het Lago di Dentro: dit is de bron van de Rijn die het meest ver is verwijderd van Nederland. De hut staat op een heel bijzondere plek: aan de Noordzijde stroomt het water naar de Po, en aan de Zuidzijde naar de Rijn!?!

We starten bij de hut over een erg leuk paadje naar beneden waar we af en toe de handen bij nodig hebben. We lopen steil omhoog naar de Passo Bornengo en komen zo weer terug in Graubünden; we volgen stroomafwaarts de Rein da Maighels. Als we aankomen bij de hut en ons hebben geïnstalleerd, gaan we nog een een tocht naar de huisberg maken: Piz Cavradi. Dit is een klim van 300 meter. Vanaf de top een vrij uitzicht naar het Surselva dal ruim 1000 meter onder ons, waar onze huttentocht is begonnen.

Vanaf het 'colletje' direct onder de Camona da Maighels stijgen we een goede 100m naar Lai da Tuma, HET erkende begin van de Rijn, getuige het bordje wat er op de rotsen hangt! Wederom een plek om even bij stil te staan en de voeten in het water te koelen. Nog even genieten, al dalend en omlaag kijkend naar het Surselva dal. En als we aankomen op de Oberalppass, dan realiseer je je vast dat ook dit weer een waterscheiding is… maar de grap is dat het in beide richtingen via de Rijn naar Nederland stroomt :-) Sommige reisgenoten nemen hier mogelijk al afscheid, dus we sluiten hier gezellig af met overheerlijke Kaffee & Kuchen! Trein of bus brengen ons in no-time terug naar het beginpunt, het station Rabius-Surrein.